Mijn parcours, mijn passie.

Mijn naam is Katia; voor mijn leerlingen ben ik mevrouw Monteiro.
Ik ben geboren in België, in een bescheiden Frans-Portugese familie waar de middelen beperkt waren, maar waar de waarden van doorzettingsvermogen en hard werken enorm groot waren. Mijn ouders, die voor mij de best mogelijke kansen wilden creëren, schreven mij in in de dichtstbijzijnde Nederlandstalige school bij ons thuis. Er was geen plaats meer in een Franstalige school en onze financiële middelen lieten geen andere opties toe.
In het begin leek deze keuze ingewikkeld: mijn ouders wilden mij later overplaatsen naar een Franstalige school, zodat zij mij beter konden helpen met mijn huiswerk. Toch wilden noch de leerkrachten, noch ikzelf deze verandering. Daarom ben ik gebleven. Eén jaar, dan twee, dan drie… tot ik de volledige kleuterschool en daarna ook de lagere school in het Nederlands had afgerond.
Toen ik naar het secundair onderwijs ging, verscheen er een nieuw obstakel: men weigerde mij in te schrijven omdat mijn ouders geen Nederlands spraken. Mijn moeder, vastberaden, maakte een afspraak met de directeur en nam al mijn schoolrapporten mee. Uiteindelijk werd ik toegelaten, maar onder één voorwaarde: ik kreeg één jaar om te bewijzen dat ik daar thuishoorde, anders moest ik de school verlaten. Die uitdaging ben ik aangegaan. Ik bleef er zes jaar en behaalde er mijn diploma in kantooradministratie en bedrijfsbeheer, in Molenbeek.
Maar ik wilde daar niet stoppen. Gedreven door de wens om mijn parcours te verrijken en mijn vaardigheden te diversifiëren, legde ik het taalexamen af aan de ULB, dat ik met succes behaalde. Vervolgens behaalde ik mijn diploma in vertalen en tolken, met een specialisatie in het Nederlands en het Spaans.
Dit traject stelde mij in staat het Nederlands grondig te leren kennen: de grammatica, de cultuur, de literatuur, maar ook de geschiedenis ervan. Ik bestudeerde het Oudnederlands, de evolutie van de taal en de manier waarop zij zich door de eeuwen heen heeft ontwikkeld.

Vandaag geef ik met passie door wat ik heb geleerd. Ik geef zowel privélessen Nederlands als les in een secundaire school in Brussel, het Lycée La Retraite in Schuman.
Elke dag ontvang ik de genegenheid van mijn leerlingen, hun erkenning en hun vertrouwen. Voor mij bestaat er geen beroep dat meer voldoening geeft.
Als ik vandaag terugkijk, begrijp ik dat dit pad, dat soms moeilijk was, eigenlijk een kans was. De keuze van mijn ouders — waarvoor ik hen lange tijd kwalijk nam — zie ik vandaag als het fundament van mijn roeping. Met trots en dankbaarheid beoefen ik vandaag wat ik beschouw als één van de mooiste beroepen ter wereld: lesgeven.